+

 

 

 

                                                                  பிரார்த்தனை.                

 

மழை, மழை, மழை,

மழை எங்களுக்கு வேண்டும்.        

மழை, மழை, மழை,

மழை வேண்டுமென்று நாங்கள் வேண்டுகிறோம் 

 

மழை, மழை, மழை,

மழை எங்களுக்கு தேவை          

மழை, மழை, மழை,

மழைக்காக நாங்கள் பிரார்த்திக்கிறோம்.                ஸ்ரீஅன்னை.

 

29 பிப்ரவரி 1956 - அதிமன இறக்கம்.

 

இன்று மாலை உங்களிடையே தெய்வ சாந்நித்தியம் மிகத் திண்மையாக, மிகச் செறிவாக விளங்கியது. அப்போது நான் ஒரு பொன்மயமான வடிவம் எடுத்தேன்; இப்பிரபஞ்சத்தையும் விட மிகப் பெரியதொரு உருவத்தை எடுத்தேன். மிகவும் பருமனான, பொன்னாலான ஓர் கதவின் எதிரில் நான் நின்றேன். இந்த உலகத்தை இறைவனிடம் இருந்து அந்தக் கதவு பிரித்து நின்றது.

 

அந்தக் கதவை நான் பார்த்தபோது ஒரு கண நேர உணர்வில் நான் புரிந்து கொண்டேன். "தருணம் வந்து விட்டது" என்று உணர்ந்து கொண்ட உடனே, அக்கணமே நான் சங்கல்பம் செய்தேன். எனது இரு கரங்களாலும் பொன்னாலான ஒரு பெரிய சம்மட்டியை எடுத்தேன். அந்தப் பொற்கதவின் மேல் ஓங்கி ஒரு அடி போட்டேன்; அந்தக் கதவு சுக்கு நூறாக நொறுங்கியது.

 

உடனே அதிமன ஒளியும், ஆற்றலும், உணர்வும் தங்கு தடையின்றி பெருக்கெடுத்து பூமியின் மேல் பொழியத் துவங்கியது.

                                                                    ஸ்ரீஅன்னை.

                              புதன்கிழமை, பொது தியானத்தின் போது நடந்தவை.

 

29 பிப்ரவரி 1956ம் ஆண்டு அன்று மாலையில் நடைபெற்ற பொதுத் தியானத்தின் போது நிகழ்ந்த ஒரு அரிய அனுபவத்தைத்தான் ஸ்ரீஅன்னை இவ்வாறு விளக்கி கூறி உள்ளார்கள். அதிமன ஒளியானது இப்பூமியில் இறங்கி நிலைநாட்டப்பட்டு உள்ளதை தெள்ளத் தெளிவாக விளக்கி கூறியுள்ளார்.

 

பகவான் ஸ்ரீஅரவிந்தர் கொடுத்த ஞானத்தினாலும், இந்த ஞானத்தின்படி வாழ வேண்டும் என்னும் சங்கல்பத்தினாலும் இணைக்கப்பட்டுள்ள நாம் எல்லோரும் செய்யக் கூடியது ஒன்று உண்டு. நமது ஆர்வத்தை, சங்கல்பத்தை, முயற்சியை மேலும் தீவிரப்படுத்த வேண்டும். அதிமன சித்திக்கு ஆகின்ற காலத்தை விரைவாக்க வேண்டும் என்பதே ஸ்ரீஅனையின் விருப்பம் ஆகும்.

 

"எம்பெருமானே! உமது திருஉரு மாற்ற வேலையை நிறைவேற்றி வைக்கவே நாங்கள் புவி மீது இருக்கிறோம்" என்ற ஸ்ரீஅன்னையின் வாக்கை நினைவில் நிறுத்தி அதிமன ஒளிக்குத் திறவாய் இருந்து, திருஉரு மாற்றத்தை நோக்கி நாம் நடைபோடுவோம்.

         வைகறை, 2016-1.

 

 

பொன்மயப் பேரொளி

 

உன்றன் பொன்மயப் பேரொளி வந்து

என்றன் மூளையில் இறங்கிய உடனே

முகில்கள் மூடிய மனதின் அறை யெலாம்

ஞான நுண்ணுல கிற்கொரு விடையாய்,

நிச்சல சோதியாய் ஒளிரும் சுடராய்,

கதிரொளி பட்டுத் துலங்கிய தன்றே.

 

உன்றன் பொமயப் பேரொளி வந்து

என்றன் கண்டத்தில் இறங்கிய உடனே

என்றன் பேச்செலாம் தெய்விக சுரமானது,

உன்றன் நெடிய ஓரசைக் கீதமே

என்றன் தனியொரு பண்ணாய் மாறியது;

என்றன் சொல்லெலாம் அமரக் கள்ளினை

மாந்தி பரவச மாகிக் கிடந்தது.

 

உன்றன் பொன்மயப் பேரொளி வந்து

என்றன் இதயத் தினிலே இறங்கி

உன்றன் சாசுவ தத்தினால் தட்டி

என்றன் வாழ்வினை அடித்து சமைத்தது;

இன்றது நீ வாழ் கோவில் ஆனது

எல்லா விருப்பமும் உன்பால் சாய்ந்தது.

 

உன்றன் பொன்மயப் பேரொளி வந்து

என்றன் கழல்களில் இறங்கிய உடனே

என்றன் நிலமெலாம் உன்றன் லீலையின்

திடலாய், உன்றன் பீடமாய் ஆனது.

                                                                பகவான் ஸ்ரீஅரவிந்தர்.      

                                                                    வைகறை, 2016-1.

 

சிந்தனைப் பொறிகள்.

 

இன்னலைக் கண்டு நான் வாட்டமுற்று, அதைத் தீயது என்று நினைக்கும் போது அல்லது நான் பொறாமைப்பட்டு மனம் உடையும் போது 'என்னுள் நித்திய மடையன் விழித்து எழுந்து விட்டான்' என்பதை நான் அறிந்து கொள்கிறேன். 'ஓ இன்னலே நீ வாழி!' என் அன்பனின் முகத்தை நான் உன்னுள்ளே கண்டேன்.

 

நோய் எல்லாம் ஒரு புதிய ஆரோக்கியத்தின் மகிழ்வுக்கு வழி வகுக்கும் சாதனம் ஆகும். எல்லாத் தீமையும், வேதனையும், இப்போது இருப்பதை விடத் தீவிரமான நன்மையுடனும், ஆனந்தத்துடனும் ஒத்து இருக்குமாறு இயற்கை கையை இசைவிப்பது ஆகும். இது ஏன், இவ்வாறு இருக்கிறது? என்பது இறை வனின் இரகசியம் ஆகும். அகங்கார மாசு அறவே நீங்கிய ஆன்மாவினால் மட்டுமே அதை ஊடுருவித் தெரிந்து கொள்ள முடியும். 

 

எனினும் மனிதா, வேதனையை நாடாதே, அது கடவுளின் சித்தம் அன்று; கடவுளின் மகிழ்வை மட்டுமே நாடு. துன்பத்தைப் பொறுத்த வரை உனக்குத் தேவையான அளவுக்கு, தேவைப்படும் போது எல்லாம் அதையும் உனக்கு அவர் நிச்சயமாக அருள்வார். அப்போது அந்தத் துன்பத்தின் மத்தியில் மறைந்து இருக்கும் பரவசத்தை இறுதியில் கண்டு பிடிக்கும் பொருட்டு அதைத் தாங்கிக் கொள்.

 

கடவுள் என்னிடம் இருந்து மறைத்ததை எல்லாம் தம்முடைய அன்பாலும், விவேகத்தாலுமே அவர் மறைத்தார். இது  நான் கண்டு கொண்ட உண்மை ஆகும். அவர் மறைத்ததை அச்சமயத்தில் நான் பற்றிப் பிடித்து இருந்தால், மிக நல்லதொரு பொருளை கொடிய நச்சுப் பொருளாக நான் மாற்றி இருப்பேன். இருப்பினும் சில சமயங்களில் நாம் வற்புறுத்தும் போது அவர் நஞ்சையும் நமக்கு அருந்தக் கொடுக்கிறார். அப்போதாவது நாம் அதனை வெறுத்து ஒதுக்கி, அவருடைய அமுதத்தையும், தேனையும் அறிவுடன் பருகுவோம் என்பதற்காகத்தான்.

 

ஒரு குறிப்பிட்ட தொடர்பு அல்லது தீண்டுதலானது துன்பத்தையோ, இன்பத் தையோ உண்டாக்க வேண்டும் என்ற வளையாத, மாறாத விதி ஏதும் கிடையாது. வெளியில் இருந்து நம் உறுப்புக்களின் மேல் பாய்ந்து வரும் பிரம்மனின் வருகையையும், அழுத்தத்தையும் நம் ஆன்மா எவ்வாறு சந்திக் கிறது என்பதைப் பொறுத்தே துன்பம் அல்லது இன்பம் என்னும் எதிர் விளைவு உண்டாகிறது.

 

உன்னுள் இருக்கும் ஆன்ம சக்தி, வெளியில் இருந்து வரும்  அதே ஆன்ம சக்தியைச் சந்திக்கும் போது, அத் தொடர்பின் அளவைகளை உன் மன அனுபவத்தின், உடல் அனுபவத்தின்  அளவைகளோடு  இசைவுறச் செய்ய உன்னால் முடிவது இல்லை. இதனால் நீ வேதனையையும், துயரத்தையும், நலமின்மையையும் உணர்கிறாய்.

 

உலக சக்தி வேண்டுவதற்கு ஏற்ப, உன்னுள் இருக்கும் சக்தியின் பதிலை பொருத்தமாக அமைத்துக் கொள்ள முடிந்தால், உன்னால் கற்றுக் கொள்ள முடிந்தால் வேதனையானது இன்பம் அளிப்பதையும், தூய ஆனந்தமாகக் கூட மாறுவதையும் காண்பாய். 'ரிதம்' என்னும் சரியான தொடர்பே ஆனந்தத்திற் கான நிபந்தனை ஆகும். அதுவே திறவு கோலும் ஆகும்.

 

பூரண விசுவ உணர்வும், விசுவக் காட்சியும் மட்டுமே பிழையையும், துன்பத்தையும் குணப்படுத்துகின்றன. ஆனால், பெரும்பாலான மனிதர்கள் தம் அகங்காரத்தின் எல்லைகளை விரிவுபடுத்துவதில்தான் வெற்றி அடைகின்றனர்.

 

இறைவனின் மாவீரனே, துன்பமும், துயரமும், அவமானமும் உனக்கு ஏது? உனது வாழ்வே மகிமை, உனது செயல்களே வேள்வி, வெற்றி உனது வழிபாடு ஆகும், தோல்வியும் உனது வெற்றி ஆகும்.

                                                         பகவான் ஸ்ரீஅரவிந்தர்.

                                                            வைகறை, 2016 -1