பிரார்த்தனை.                

 

மழை, மழை, மழை,

மழை எங்களுக்கு வேண்டும்.        

மழை, மழை, மழை,

மழை வேண்டுமென்று நாங்கள் வேண்டுகிறோம் 

 

மழை, மழை, மழை,

மழை எங்களுக்கு தேவை          

மழை, மழை, மழை,

மழைக்காக நாங்கள் பிரார்த்திக்கிறோம்.                   ஸ்ரீஅன்னை.                            

எம்பெருமானே!

 

உனக்கு முன்னால் நான் எப்பொழுதும் ஒன்றுமே எழுதப்படாத காகிதம் போல இருப்பேன். அப்பொழுது சிறிதும் கஷ்டம் இல்லாமல், சிறிதும் கலப்பு இல்லாமலும் உனது விருப்பம் என்னவென்று என்னில் எழுதலாம்.

 

சில சமயங்களில் பழைய அனுபவங்களின் நினைவைக் கூட சிந்தனை யில் இருந்து துடைத்து விட வேண்டும். இல்லாவிட்டால் இடைவிடாது புதிது புதிதாக கட்டிக் கொண்டு இருக்க வேண்டிய வேலைக்கு அது தடையாக இருக்கும். எல்லாமே சார்புத் தன்மை கொண்டவைகளாக உள்ள இவ்வுலகில் இடைவிடாமல் புதுப்பிப்பதனால்தான் உனது பூரணமான வெளிப்பாடு சாத்தியம் ஆகும்.

 

அருமையான ஒரு அனுபவத்தின் பயனை இழக்க வேண்டுமே என்று பயந்து, ஒரு பரந்த, உயர்ந்த உணர்வை விட்டுவிட வேண்டி இருக்குமே என்று பயந்து, கீழ் உணர்வு நிலைக்கு வரவேண்டி இருக்குமே  என்று பயந்து அடிக்கடி ஒரு மனிதன் சென்று போனதை விடாமல் பிடித்து வைத்துக் கொள்கிறான்.

 

ஆயினும், உனக்கே தன்னைத் தந்து விட்ட ஒருவன், எதற்கு அஞ்ச வேண்டும்? நீ அவனுக்கு அமைத்துக் கொடுக்கும் பாதையில் அந்தராத் மாவில் குதூகலத்துடனும், முகத்தில் பிரகாசத்துடனும் நடை போட வேண்டியதுதானே! பாதை எதுவாக இருந்தால் என்ன? அவனுடைய குறுகிய பகுத்தறிவுக்கு கொஞ்சமும் புரிந்து கொள்ள முடியாமல் போனால்தான் என்ன?

 

உனது வேலை மேலும் மேலும் நன்றாக நிறைவேறுவதற்கு புவி மீது உனது வேலை பூரணம் அடைவதற்கு, நீ தேவை என்று நினைத்தால் பழைய சிந்தனை வடிவங்களை எல்லாம் உடைத்து எறிந்து விடு. பழைய அனுபவங்களை எல்லாம் ஒழித்து விடு. உணர்ந்து செய்யப்பட்ட இந்த ஒருங்கிணைப்பையும் அழித்து விடுவாயாக.

 

ஸ்ரீஅன்னை.

20 நவம்பர் 1914, தியானமும் பிரார்த்தனையும்.

 

 

சிந்தனைப் பொறிகள்.

 

(இறைவன்) யார்?

 

வானில் நீலமும் கானில் பசுமையும்

ஆனஇப் பொலிவினைத் தீட்டியது எவன்கரம்?

வியன் கருவினிலே துயில் வளர் வளியினை

சுழன்றடி என்று பணித்தவன் யாரோ?

 

இதயம் தன்னில் ஒளிந்து இருக்கின்றான்

இயற்கைக் குகையில் பதுங்கி உள்ளான்

எண்ணம் தன்னை பின்னு கின்ற

நுண்மதி தன்னில் அகப்பட் டிடுவான்

 

பன்னிற மலர்களின் வகைகளை வடித்துப்

பின்னர் அவற்றுள் சிக்கி உள்ளான்

விண்மீன் படலச் சோதி வலையினைப்

பின்னி அதனுள் பிடிபட்டு உள்ளான்

 

ஆண்தகை வலிவினில் ஆரணங்கு அழகினில்

காணுமிச் சிறுவனின் கள்ளமில் சிரிப்பினில்

வாலைக் குமரியின் வெள்குறு சிவப்பினில்

மாயன் அவனே மிளிறு கின்றான்

வியாழனை விண்ணில் சுழலச் செய்த

திருக்கரம் எதுவோ அதுவே கருங் குழற்

சுருளினைச் சுற்றிடும் உத்தியும் அறியும்

 

ஈது அனைத்தும் அன்னவன் செயலே

ஈது அனைத்தும் அன்னவன் திரைகளே

ஈது அனைத்தும் அன்னவன் நிழல்களே

ஆயினும் அன்னவன் எங்குளான் கொல்லோ!

நாமம் ஏது இட்டு அழைப்பர் அவனை?

அயனென்று அழைப்பது அவனைத் தானோ?

திருமால் என்பது அன்னவன் தானோ?

ஆடவனோ அவன்? அன்றி அணங்கோ?

உடலுடை யோனோ, உடலற் றவனோ?

இரட்டையனோ அவன் ஒற்றையன் தானோ?

 

நாம்ஒரு பாலனைக் காமுறு கின்றோம்

கார்முகில் வண்ணப் பொலிவுடை மேனியன்

ஆடை களைந்து வெருட்சி ஊட்டும்

மாது ஒருத்தியும் நமக்கு இங்கு உள்ளாள்

ஆளும் நம்முடைய அரசி அவளாம்

பனிமலை முகட்டில் மோனத் திருக்கும்

நிலையிலும் அவனைக் கண்டுள்ளோம் நாம்

விண்கோள்கள் இடையே அரும்பணி ஆற்றும்

ஒண்மகன் ஆகவும் அவனை அறிவோம்

 

அவன்தன் வழிமுறைகளை எல்லாம் நாம்

அவன் தன் கைதவம் அனைத்தும் இந்த

அவனிக்கு எல்லாம் எடுத்து ஓதிடுவோம்

சித்திர வதையும் துன்பமும் துடிப்பும்

வித்தகன் அவனின் பெரு விருப்பாகும்

நாம் படும் துயரினில் உள்ளம் மகிழ்வான்

கண்னீர் பெருகக் கதறவும் வைப்பான்

பின்னர் தனது உவகை தனையும்

சுந்தர முகமும் காட்டி நம்மை

மையலுறச் செய்து மகிழ்வித் திடுவான்

 

வெங்கதிர் ஞாயிறில் இருப்பவன் அவனே

வயதும் மரணமும் அவனுக்கு இல்லை

நள்ளிர வினிலே அவன்தன் நிழலே

எங்கும் விரிந்து பரவி உள்ளது

இருண்ட இருளே குருடாய் இருளின்

உள்ளே புதைந்து கிடக்க அங்கே

அந்த இருளின் மடியினில் அவனே

ஒற்றையனாக வீற்று இருக்கின்றான்.

                                        பகவான் ஸ்ரீஅரவிந்தர்.

 

இறைவன்.

 

இறைவன் என்று அழைக்கப்படுவது ஒரு அருவமான இருப்போ அல்லது காலமில்லா தூய ஆனந்த நிலையோ அல்ல. இறைவன் ஒரு திண்மையான மெய்ம்மையை உடையவன் ஆவான். அவனே ஆதி மூலமான விசுவ தத்துவம் என்பது உண்மையே. ஆனால் அந்த தத்துவமானது ஆனந்தமயமாகவும், உணர்வு செறிந்ததாகவும் இருக்கிறது.

 

இந்த ஆனந்தமயமான மெய்ம்மையைத்தான் இறைவன், பரம புருஷன் என நாம் அழைக்கிறோம். மேலும் உணர்வு என்பது, சைதன்யம் என்பது எப்போதும் சக்தியைக் குறிக்கிறது. அலகில்லாப் பேருணர்வு எங்கு உள்ளதோ, அங்கு அலகில்லா ஆற்றலும் அதாவது சக்தியும் உள்ளது. அந்த ஆற்றலின் காரணமாகவே பிரபஞ்சத்தில் அனைத்து உயிர்களும் வாழ்கின்றன.

 

எல்லா இருப்புகளும் இந்தப் பேரிருப்பினாலேயே வாழுகின்றன. இங்குள்ள அனைத்துமே இறைவனின் முகங்கள் ஆகும். எல்லா எண்ணங்களும், எல்லாச் செயல்களும், எல்லா உணர்ச்சிகளும் மற்றும் அன்பும் அவனிடம் இருந்தே உதித்து வருகின்றன. மீண்டும் அவனுக்குள் ளேயே ஒடுங்கி விடுகின்றன. அனைத்தின் பயனும் அவனே ஆகும்.

 

இறைவனே அனைத்திற்கும் சார்பும் ஆகும். அனைத்தின் கருவூலமும் அவனே. இரகசியமான இலக்கும் அவனே ஆகும். இந்த மெய்ம்மை யைக் குறித்துத்தான் - இந்த இறைவனைக் குறித்துத்தான் உள்ளத்தில் பக்தி பொங்கி எழ வேண்டும். அதன் மூலம் தான் சாதகன் உயர்த்தப்பட வேண்டும்.

 

நாம் செய்யும் பூரண யோகத்தில் இந்த பக்தியின் இடம் மகத்தானது ஆகும்.

 

அனைத்தும் கடந்த நிலையில் - துரிய நிலையில் முற்றிலும் இரண்டறக் கலக்கும் பரவசத்தை அது சாதகனுக்கு அளிக்கிறது. பிரபஞ்ச நிலையிலோ, எல்லை இல்லா அரும் பண்பை அளித்து எங்கும், எவ்வுயிரிலும் பிரபஞ்சப் பேருவகையையும், அன்பையும் நுகரும் இன்பத்தை அளிக்கிறது.

 

தனிப்பட்ட நிலையிலோ மனிதன் கொள்ளக் கூடிய சகல விதமான உறவுகளையும் இறைவனோடு அனுபவிக்கும் பேரின்பத்தை தருகின்றது.                                   பகவான் ஸ்ரீஅரவிந்தர்.