பிரார்த்தனை.                

 

மழை, மழை, மழை, மழை எங்களுக்கு வேண்டும்.           மழை, மழை, மழை, மழை வேண்டுமென்று நாங்கள் வேண்டுகிறோம். மழை, மழை, மழை, மழை எங்களுக்கு தேவை.                 மழை, மழை, மழை, மழைக்காக நாங்கள் பிரார்த்திக்கிறோம்.                                       ஸ்ரீஅன்னை.                            

தெய்வ அன்னையே!

 

நீ எங்களூடன் இருக்கிறாய். ஒவ்வொரு நாளும் எனக்கு நீ உறுதி அளிக்கிறாய். மேலும், மேலும் முழுமை அடைகிற, மேலும் மேலும் உறுதி பெறுகின்ற ஒருமைப்பாட்டில் நெருங்கிய ஐக்கியம் அடைந்து ஒரு புதிய ஒளிக்காக பேரார்வம் கொண்டு உலக நாதனையும், அவனுக்கும் அப்பாலிருக்கின்ற அதையும் நோக்கி திரும்புகிறோம்.

 

ஒரு நோயுற்ற குழந்தையைப் போல பூமி முழுவதும் எங்கள் கைகளில் இருக்கிறது; அதை குணப்படுத்த வேண்டும். அது பலவீனமாய் இருக்கின்ற காரணத்தால் நாங்கள் அதன் வளர்ச்சியின் மீது விசேஷமான பாசத்தைக் காட்டுகிறோம்.

 

நாங்களே அந்த வளரும் சிருஷ்டியாக மாறி சத்தம் ஒடுங்கி, மகிழ்ச்சியுடனும், அசைவற்ற மெளனத்துடனும் நித்தியப் பொருளை தியானிக்கின்றோம். இந்த மெளனத்திலேயே பூரண உணர்விலும், மாறுதலற்ற இருப்பிலும் எல்லாமே சித்தியாகின்றன. இதுவே இன்னமும் நாம் அறியப்படாத, மேலே இருக்கும் அனைத்திற்கும் செல்லுகின்ற அற்புத வாசலாக இருக்கின்றது.

 

இப்பொழுது ஒரு திரை கிழிகின்றது; சொல்லுக்குள் அடங்காத மகிமைத் தன்மை உடைய மூடி ஒன்று திறக்கப்படுகிற்து. வாக்கு களுக்கு எட்டாத அந்த ஒளியினால் நாங்கள் நிரப்பப்பட்டு அந்த நற்செய்தியை ஒளியை இவ்வுலகிற்கு  கொடுக்க திரும்புகிறோம்.

 

பிரபுவே, நீ எனக்கென அளவற்ற ஆனந்தத்தைக் கொடுத்து இருக்கிறாய். எந்த ஜீவனாலும், எந்த சந்தர்ப்பத்திலும் அதை என்னிடம் இருந்து பிரிக்கவே முடியாது.

 

ஸ்ரீஅன்னை.

14 அக்டோபர் 1914, தியானமும் பிரார்த்தனையும்.

 

 

சிந்தனைப் பொறிகள்.

 

பகவானின் ஆற்றல்.

 

முதன் முதலாக பாண்டிச்சேரியில் நான் பகவானைச் சந்தித்த அனுபவத்தைச் சொல்லுகிறேன். அப்பொழுது நான் ஆழ்ந்த ஒருமுனைப்பட்ட நிலையில், 'அதிமனத்தில் இருக்க வேண்டிய ஆனால் இன்னும் வெளிப்பாடு அடையாத விஷயங்களைப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தேன்.

 

நான் கண்ட இந்த உண்மைகளை பகவானிடம் சொல்லிவிட்டு அவை எல்லாம் வெளிப்பாடு அடையுமா? என்று கேட்டேன். இதற்கு அவர் 'ஆம்' என்று மட்டுமே சொன்னார். அவர் சொன்ன உடனேயே அது நிகழ்ந்தது. 'அதிமனம் இப்பூமியை வந்து தொட்டதையும், அது சித்தி அடைவதையும் கண்டேன்!'.

 

உண்மையாக உள்ள ஒன்றை- ஆனால் இதுநாள் வரை வெளிப் படையாக உருவெடுக்காத ஒன்றை -நடைமுறை மெய்மையாக, உண்மையாக படைப்பை உருவாக்கும் ஆற்றலை முதன் முதலாக அப்போதுதான் பார்த்தேன்.                   ஸ்ரீஅன்னை. 

                  

யோகம் என்பது என்ன?

 

யோகம் என்றால் ஒன்றுபடுதல் என்பது பொருள் ஆகும். யோகத்தின் முழுமையான நோக்கம் மனிதன் ஆன்மாவைப் பரம்பொருளுடன் - அதாவது மனித குலத்தின் தற்போதைய இயல்பினை ஆதியும், அந்தமும் இல்லாத தெய்விக உயர் இயல்புடன் - ஒன்றுபடச் செய்வது ஆகும்.   

 

இந்த ஒற்றுமை ஓங்குமளவுக்கு யோகம் உயர்வடையும். இவ்வொற்றுமை முழுமை அடையும் போது யோகமும் முழுமை பெற்றதாகும். யோகம் என்பது கருத்துக்களின் களம் அல்ல; அது ஒரு அக நிலை, ஆன்மிக அனுபவம் ஆகும்.

 

மதம் அல்லது ஆன்மிகக் கருத்துக்கள் எதனாலாவது வசீகரிக்கப் படுவது எவ்வகையிலும் மெய் உணர்வைத் தராது. யோகம் என்பதே ''உள் உணர்வில் மாற்றம்'' என்பது ஆகும். மனதின் செல்பாடுகளின் மாற்றத்தால் அக உணர்வு மாற்றம் சாத்தியம் ஆகாது. அது வெறும் மன மாற்றம் மட்டுமே ஆகும்.

 

யோகத்தின் நோக்கம் ஒருவன் உள்ளுணர்வில் மாற்றம் பெறுவது ஆகும். மனிதன் ஆன்மிக ஞானம் மற்றும் அனுபவத்திற்குத் திறந்து இருப்பதன் மூலம் இறைவனுடன் ஒன்றுபடுவது ஆகும்.

 

இவ்வுலகில் பரம்பொருளைக் குறித்துப் பல்வேறு கருத்துக்கள் உள்ளன. ஒவ்வொரு கருத்துக்கும் ஏற்ப வெவ்வேறு யோக முறைகளும், ஒழுக்க விதிகளும் உள்ளன. ஆனால் இவை எல்லாம் முழுமையானவை அல்ல; ஒரு பகுதிகள்தான். தன்னளவில் அவை முழுமையானவைகளாக இருந்தாலும் கூட, முழுமையான மனித இருப்பையோ, இயல்பையோ உள் அடக்கியவை அல்ல.

 

முழுமையான யோகம் என்பது, ''இவ்வுலகில் இறைவனின் இருப்பை ஏற்றுக் கொண்டு உயிர் அனைத்தின் ஒருமையையும், மனித குலத்தின் ஒற்றுமையையும் அங்கீகரிப்பது ஆகும். வாழ்வையும், இருப்பையும் இறை உணர்வால் நிரப்பி தனி மனிதனை மட்டுமின்றி இம் மானுட இனம் முழுவதும் முழுமையான பரிபூரணத்துவம் அடைய உதவும் ஒன்றாகும்'' என பகவான் ஸ்ரீஅரவிந்தர் குறிப்பிடுகின்றார்.

 

இப்பிரபஞ்சத்தில், நிகழ்காலத்தில் மட்டுமின்றி, கடந்த காலத்திலும் மற்றும் எதிர்காலத்திலும் உனது இலட்சியமென்ன? இலக்கு என்ன? விதி என்ன? அவை என்னவாக இருந்தது? என்னவாக இருக்கும்? என்பதை எல்லாம் நீ உணர்ந்து கொள்ளவும் யோகம் உதவி புரியும்'' என ஸ்ரீஅன்னை கூறுகின்றார்.

 பூரண யோகத்தின் இலட்சியம்.

 

பூரண யோகத்தின் நோக்கம் பரிபூரண சுய முழுமை ஆகும்; சுய மறுப்பு அல்ல. பொதுவாக ஒரு யோகியின் முன்னால் இரண்டு பாதைகள் உள்ளன.

1. இப்பிரபஞ்சத்தில் இருந்து விடுபடுவது.

2. பிரபஞ்சத்தில் முழுமை பெறுவது.

இதில் முதலாவது கட்டுப்படுத்துவது,

இரண்டாவது தவம் செய்வதன் மூலம் பெறப்படுவது ஆகும்.

 

முதலாவதான கட்டுப்படுத்துதல் முறையில் ஈடுபடுவது நாம் நமது வாழ்க்கையோடு இறைவனையும் இழந்து விடுவது ஆகும். இரண்டாவது முறையில் செயல்பட்டால் நாம் இறைவனுடன் ஒன்றி முழுமை பெறுகிறோம்.

 

ஆகவே நமது பாதையானது எப்போதும் பூரணத்துவம் பெறுவதாக இருக்கட்டும். எதையும் புறக்கணிப்பதாக இருக்க வேண்டாம். நமது இலக்கு யுத்தத்தில் வெற்றி அடைவதாக இருக்கட்டும். போராட்டங் களில் இருந்து தப்பி ஓடுவதாக இருக்க வேண்டாம்.

 

இறைவன் மாயையின் மூலம் தன்னில் இவ்வுலகைப் படைத்தார். மாயை என்பதன் பொருள் தவறான கற்பனை என்பது அல்ல. ''மாயை என்றால் ஞானம், அறிவு, திறன், உள் உணர்வின் அகன்ற பரப்பு'' என்பதே ஆகும். எல்லா இடத்திலும் நிரம்பி உள்ள ஞானமே உலகத்தைப் படைத்தது.

 

இறைவனது சுய இருப்பின் இயக்கமே இப்பிரபஞ்சம் ஆகும். நாம் அனைவரும் இறை உணர்வின் மையங்கள் ஆகவும், அவனது இயக்கத்திற்குத் துணை புரிபவர்கள் ஆகவும் இருக்கிறோம். இறைவனது இயக்கத்தை ஏற்றுக் கொண்டு செயல் ஆற்றுவோம். அவனது இணக்கத் தன்மையை நடைமுறைப் படுத்துவோம்.

 

இறைவனது அமைப்பில் நம்முள் உறையும் அவனை வெளிப்படுத்துவோம். இதுவே நமது ஆனந்தமும், சுய முழுமையும் ஆகும். பரிபூரணத்துவம் செயல்படுத்தப்பட வேண்டும், இணக்கம் எய்தப்பட வேண்டும்.

 

பூரணத்துவம் இன்மை, கட்டுப்பாடுகள், மரணம், துக்கம், அறியாமை, அசேதனம் இவை யாவும் ஒரு இசைக் கலைஞன் தனது கருவியை சுருதி கூட்டும் போது ஏற்படும் ஒத்திசைவின்மை போன்றதே ஆகும். இவற்றின் விரிவான பகுதிகளைக் கண்டறியும் வரையில், நாம் விளங்கிக் கொள்ளும் காலம் வரையில் இவை புரிவது என்பது சிரமமான ஒன்றாகும்.

 

''பூரணத்துவமின்மையில் இருந்து மனிதன் பூரணத்துவத்தை கட்டமைக்க வேண்டும். கட்டுப்பட்ட நிலையில் இருந்து, எல்லை யில்லாத் தன்மையைக் கண்டறிய வேண்டும். மரணத்தில் இருந்து, மரணமில்லாப் பெரு வாழ்விற்குச் செல்ல வேண்டும். துயரத்தில் இருந்து தெய்விக ஆனந்தத்தை மீட்டெடுக்க வேண்டும்.

 

அறியாமையில் இருந்து, இறைமை மிகுந்த சுய அறிவைப் பெற வேண்டும். அசேதனத்தில் இருந்து நமது ஆன்மாவை வெளியே கொண்டு வர வேண்டும். இந்த முடிவை நோக்கி நம்மையும், மனித குலத்தையும் அழைத்துச் செல்வதே நமது பூரண யோகப் பயிற்சியின் இலட்சியம் ஆகும்'' என பகவான் அரவிந்தர் விவரிக்கின்றார்.