பிரார்த்தனை.                

 

மழை, மழை, மழை,

மழை எங்களுக்கு வேண்டும்.        

மழை, மழை, மழை,

மழை வேண்டுமென்று நாங்கள் வேண்டுகிறோம் 

 

மழை, மழை, மழை,

மழை எங்களுக்கு தேவை          

மழை, மழை, மழை,

மழைக்காக நாங்கள் பிரார்த்திக்கிறோம்.                ஸ்ரீஅன்னை.                            

 

எனது இறைவனே,

 

நீ எனது ஜீவனை அவ்வளவு பூரணமாகவும், அவ்வளவு தீவிரமான அன்பாலும், அழகாலும், மகிழ்ச்சியாலும் நிரப்பி இருக்கிறாய். ஆனால் அவை என்னிடம் இருந்து பிறருக்கும் போகாமல் இருப்பது என்பது நடக்க முடியாத ஒரு காரியமாக எனக்குத் தோன்றியது.

 

சொல்லப் போனால் அது ஒரு நெருப்புக் குழியைப் போல இருந்தது. இந்த நெருப்புக் குழியில் இருந்து சிந்தனைக் காற்று பலபல பொறிகளை வெகு தொலைவிற்கு அடித்துக் கொண்டு போனது. அவை மனிதர்களுடைய இதயங்களின் ஆழத்திற்குச் சென்று அங்கே இதே போன்றதொரு நெருப்பை, அதாவது உனது திவ்விய அன்பின் நெருப்பை மூட்டியது.

 

எல்லா மனிதர்களையும் தடுக்க முடியாதபடி உன்னை நோக்கித் தள்ளுகிற, இழுக்கின்ற அந்த அன்பின் நெருப்பை மூட்டியது. எனது இனிய நாதனே, இது பரவசத்தில் ஆழ்ந்துள்ள எனது உணர்வின் காட்சியாக மட்டும் இல்லாமல் எல்லா ஜீவன்களையும், எல்லாப் பொருட்களையும் ஆற்றலுடன் திவ்விய மாற்றம் செய்யும் உண்மையாக இருக்கும்படி அருள்வாய்.

 

உனது அன்பும், அழகும், ஆனந்தமும் எனது ஜீவன் முழுவதிலும் வெள்ளமாகப் பாய்கின்றது. அவற்றின் வேகத்தை அதனால் தாங்கிக் கொள்ள முடியாது போலிருக்கிறது. இந்த அன்பும், அழகும், ஆனந்தமும் நான் பார்த்த அனைவருடைய, நான் நினைத்த அனைவருடைய உணர்வினுள்ளும், நான் பார்க்காத, நினைக்காதவர் களுடைய நினைவினுள்ளும் கூட வெள்ளமாய்ப் பாயட்டும். எல்லோரும் உனது எல்லை இல்லாத ஆனந்தத்தின் உணர்விற்கு விழித்து எழுவார்களாக.

 

                                                                     ஸ்ரீஅன்னை.

ஜனவரி 23, 1917, தியானமும் பிரார்த்தனையும்.

 

 

சிந்தனைப் பொறிகள்.

 

நோய்களை குணப்படுத்தும் வழி.

 

நாம் இப்போது இந்த பூமியின் வரலாற்றிலே ஒரு இடைநிலைப் பருவத்தில் வாழ்ந்து கொண்டு இருக்கிறோம். சாசுவத காலத்தைப் பொறுத்தவரையில் இந்த காலகட்டம் என்பது ஒரு கண நேர மாத்திரம்தான். ஆனால் மனித வாழ்க்கையோடு ஒப்பிடுகையில் இது ஒரு நீண்ட காலம்தான்.

 

புதிய சிருஷ்டிக்கு தன்னை ஆயத்தம் செய்து கொள்வதற்காக இந்த மண்ணியல் மாறிக் கொண்டு இருக்கின்றது. ஆனால் மனித உடல் அதற்கேற்ப வளைந்து கொடுக்கும் தன்மையை இன்னும் அடையவில்லை. ஆகவே உடலானது இணங்காமல் எதிர்க்கின்றது. எனவேதான் எண்ணற்ற புரிபடாத சீர்கேடுகள் எல்லாம் விளைகின்றன. நோய்களும் பெருகிய வண்ணம் இருக்கின்றன. மருத்துவக் கலைக்கு இது பெரும் பிரச்சனையாகிக் கொண்டு இருக்கின்றது.

 

இதற்கு தீர்வு என்ன? தற்சமயம் தெய்வ சக்திகள் இங்கே இடையறாமல் செயல் புரிந்த வண்ணம் உள்ளன. அந்த சக்தியோடு நம்மை இணைத்துக் கொள்ள வேண்டும். அமைதியும், நம்பிக்கையும் நிரம்பிய முழுமையான ஏற்புத் திறனை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். இதனால் இங்கே செயல் புரிவது தெய்வத்திற்கு எளிதாக இருக்கும். தங்கு தடை இன்றி தெய்வம் செயல் ஆற்றும்.

 

உடல் நலத்தைப் பற்றியே எண்ணிக் கொண்டு இராமல் அதனை இறைவனிடம் விட்டு விட வேண்டும்.

இறை உணர்விற்குத் திறப்பதும், அதை ஏற்றுக் கொள்வதும் குணப்படுத்தும் ஆன்மிக ஆற்றலை எளிதாகப் பெறும் வழி ஆகும்.

மருந்துகள் தேவை என்ற மனத்தின் நம்பிக்கை செய்துள்ள தீங்கை புற நடவடிக்கைகளில் மாற்ற முடியாது. மனச் சிறையில் இருந்து தப்பி வந்து ஆத்மாவின் ஒளியில் உணர்வுடன் பிரவேசிப்பதன் மூலம், உணர்வுடன் இறைவனுடன் ஐக்கியப்படு வதன் மூலமே நாம் இழந்துவிட்ட சம நிலையையும், ஆரோக்கியத்தையும் அவன் நமக்குத் திருப்பிக் கொடுக்க முடியும்படி செய்யலாம். இதற்கு அதிமன உரு மாற்றம் ஒன்றே உண்மையான ஒரே வழி ஆகும்.

 

அச்சம்தான் உண்மையான நோய்; அச்சத்தை உதறி எறிந்தால் நோயும் தானே போய் விடும்.

உனது உடல் நலிவில் ஆசை வைக்காதே, அப்போதுதான் அது உன்னை விட்டு அகலும்.

எவ்வளவு முயற்சிகள் செய்த போதிலும் இறுதியில் நோயை குணப்படுத்துவது நமது நம்பிக்கைதான்.

இறை அருளால் குணப்படுத்த முடியாத நோய் என ஒன்றும் இல்லை.

 

நோயானது குணம் பெற வேண்டும் என உடலானது தீர்மாணிக்க வேண்டும்; அப்போதுதான் உடல் குணம் அடைய முடியும்.

அமைதியும், நிச்சலமும்தான் நோய்களுக்கு பெரிய சிகிச்சை ஆகும்.

உள்ளே இருக்கின்ற ஒருமைப்பாட்டின், சமநிலையின் புற வெளிப்பாடுதான் நல்ல ஆரோக்கியம் ஆகும்.

சத்தியம் எதனையும் குணப்படுத்தி விடும்.

 

உணவின் மேல் உள்ள ஆசையை வெல்வது என்பது உடல் நலத்திற்குக் கிடைத்த உத்தரவாதம் ஆகும்.

நமது வாழ்க்கை முறையை மாற்றிக் கொண்டால் ஒழிய பூரண உடல் நலத்தை காத்துக் கொள்ள இயலாது.

மனிதனின் மனப்போக்கை ஒட்டிதான் எல்லாம் அமைகின்றது.

 

நமது உடலைப் பேணுவதற்கும் அதைத் தகுதி உடையதாக, ஆரோக்கியம் உடையதாக வைத்து இருப்பதற்கும், மேம்படுத்துவதற்கும் நாம் மேற்கொள்ளும் நடை முறையானது முழுமையாக நமது உணர்வு நிலையைச் சார்ந்து இருக்கிறது. ஏனெனில் நமது உடல் நமது உணர்வு நிலையின் ஒரு கருவியே. இந்த உணர்வு நிலை நமத உடலை நேரடியாக செயல்பட்டு அதனிடம் இருந்து எதைப் பெற வேண்டுமோ அதைப் பெறும் தன்மை உடையது.

 

மருந்துகளின் மேல் நமது மனம் ஏற்படுத்திவிட்ட நம்பிக்கையை - அந்தத் தீமையை - புற உபாயங்களினால் மாற்ற இயலாது. மனம் என்னும் சிறையில் இருந்து விடுபட்டு ஆன்மிக ஒளியில் உணர்வோடு அமிழ வேண்டும். அப்போதுதான் நாம் இழந்துவிட்ட ஆரோக்கியத்தை இறைவனால் திருப்பித் தர முடியும்.

 

உடலைக் குறித்த கவனமே இன்றி முற்றிலும் உண்முக இசைவிலேயே இருந்து கொண்டு இருக்கும் பொழுது உடல் எவ்விதமான தொந்தரவும் இன்றி சீராக இயங்கிக் கொண்டு இருக்கும். தன்னைப் பற்றிய சிந்தனை வரும் பொழுதுதான் எல்லாம் கெடுகிறது. இதனை நான் பல முறை பல முறை கவனித்து இருக்கிறேன். மனிதன் நோய் வாய்ப்படுவதற்கு அவனேதான் காரணம்.

 

உணர்வு குறுகி இருப்பதும், மூல சக்தியிடம் இருந்து பிரிந்து வந்து இருப்பதும்தான் காரணம் ஆகும். தெய்வீகப் பேருணர்வும், பேரருளும் எங்கும் நிறைந்து உள்ளது. எல்லாம் இனிதே நடைபெறுவதற்காக அது அனைத்தையும் செய்கிறது. ஆனால், இந்த மடமையினால்தான் எல்லாம் கேடுறுகின்றது. விசித்திரம்தான்! இந்த அகங்காரத்தின் மகிமை. இதைத் தான் ஸ்ரீஅரவிந்தர் ''ஓல்ட் மான்'' என்று குறிப்பிடுகின்றார்.                                                      ஸ்ரீஅன்னை.