பிரார்த்தனை.                

 

மழை, மழை, மழை,

மழை எங்களுக்கு வேண்டும்.        

மழை, மழை, மழை,

மழை வேண்டுமென்று நாங்கள் வேண்டுகிறோம் 

 

மழை, மழை, மழை,

மழை எங்களுக்கு தேவை          

மழை, மழை, மழை,

மழைக்காக நாங்கள் பிரார்த்திக்கிறோம்.                ஸ்ரீஅன்னை.                            

 

பரம நாதனே,

 

தன்னைப் பற்றிக் கவலை கொள்ளாமல் இருப்பதில்தான் ஒரு ராஜ கம்பீரம் இருக்கின்றது. தேவை உடையவனாக இருப்பது ஒருவனிடம் பலவீனம் இருப்பதை நிரூபித்துக் காட்டுகிறது. எதையாவது வேண்டும் என்று சொல்வது, நாம் வேண்டுவது நம்மிடத்தில் இல்லை என்பதை பறை சாற்றுகிறது. ஆசைப்படுவது என்பது பலவீனம், அது நம்மிடம் குறைகள் இருக்கின்றன, அவற்றை வெல்ல நமக்குத் திறமைகள் இல்லை என்பதை ஒப்புக் கொள்வதைப் போன்றது ஆகும்.

 

நியாமான நோக்கில் இருந்து பார்த்தால் கூட மனிதன் ஆசையைத் துறக்கும் அளவிற்கு பெருந்தன்மை உடையவனாக இருக்க வேண்டும். வாழ்க்கையிடம் இருந்தோ  அதற்கு உயிர் அளிக்கும் பராசக்தியிடம் இருந்தோ தனக்கென்று ஏதாவது வேண்டும் என்று கேட்பது நமக்கு எவ்வளவு அவமானகரமானது. பராசக்திக்கு எதிராகச் செய்யும் எவ்வளவு அறிவற்ற செயல் இது.

 

ஏனென்றால் எல்லாம் நமக்கு எட்டக் கூடியதாகவே உள்ளது. நம்மிடையே அகங்காரத்தினல் ஏற்பட்ட வரம்புகள் தான் பிரபஞ்சம் முழுவதையும் நமது உடலையும் அதன் உடனடிச் சூழலையும் அனுபவிப்பதைப் போலவே முழுமையாகவும், கண்கூடாகவும் அனுபவிப்பதற்குத் தடையாக இருக்கின்றன. செயலுக்கான சாதனங்கள் விஷயத்திலும் நமது மனப்பான்மை இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்.

 

எனது இதயத்தில் குடி கொண்டு உனது பரம சங்கல்பத்தால் அனைத்தையும் நடத்திச் செல்பவனே, ஒரு வருடத்திற்கு முன் எனது ஆதாரங்களை எல்லாம் அகற்றி விட்டு என்னால் அறிந்து கொள்ள முடியாத ஒன்றில் தலை கீழாக குதிக்கச் சொல்லி இருந்தாய். அப்பொழுது செயலின் பயனை எனது கண்களுக்கு மறைத்து இருந்தாய். இப்போதும் அதை நீ இரகசியமாகவே வைத்து இருக்கிறாய். ஆனால் என்னுடைய சமநிலை பெருமையின் முன்னாலும், துன்பத்தின் முன்னாலும் ஒன்று போலவே இருக்கிறது என்பதை நீ அறிவாய்.

 

என்னுடைய எதிர்காலம் நிச்சயம் இல்லாது இருக்க வேண்டும், பாதை எங்கே இட்டுச் செல்லுகிறது? என்பதை தெரியாமலேயே நம்பிக்கையுடன் முன் செல்ல வேண்டும் என்பதே எனது விருப்பம்.

 

எனது தலைவிதிப் பயனை பற்றிய கவலையை உனது கைகளில் ஒப்படைத்துவிட்டு, என்னைப் பற்றிய சிந்தனையை முற்றிலுமாக விட்டுவிட வேண்டும் என்பதில் சந்தேகமே இல்லை.

                                                                     ஸ்ரீஅன்னை.

மார்ச் 30, 1917, தியானமும் பிரார்த்தனையும்.

 

 

சிந்தனைப் பொறிகள்.

 

தர்க்கம் செய்வது உண்மைக்கு மிகவும் மோசமான எதிரி.

 

தர்க்க சாஸ்திரம் என்பது ஒரு கருத்தில் இருந்து இன்னொரு கருத்தை வருவிப்பது ஆகும். ஒரு யதார்த்தத்தில் இருந்து அதன் விளைவுகளை எல்லாம் ஊகித்தல் ஆகும். ஆனால் உண்மையைக் கண்டு அறியும், தெளியும் திறன் தர்க்க சாஸ்திரத்திற்கு இல்லை.

 

ஆகவே, உன்னுடைய வாதம் மறுக்க முடியாததாக இருக்கலாம்; ஆனால் நீ ஒரு தவறில் இருந்து வாதத்தை துவக்கினால் உன்னுடைய வாதம் சரியாக இருந்த போதிலும், இன்னும் சொல்லப் போனால் அது சரியாக இருப்பதனால் உன்னுடைய முடிவுகள் தவறானவையாகவே இருக்கும். தன் நற்குணத்தில் பெருமை கொள்ளுவதற்கும் இது உண்மை ஆகும்.

 

இது நன்னெறிப்படி வாழ்வதில் தான் மற்ற மனிதர்களை விட உயர்ந்தவன் என்று நினைப்பது ஆகும். உன்னுடைய நற்குணம் மற்றவர்களை இழிவானவர்களாக கருதச் செய்கிறது. இந்தத் தற்பெருமை-உன் எண்ணப்படி உன்னை விட நற்குணத்தில் குறைந் தவர்களாக உள்ளவர்கள் மீது உனக்கு மிகுந்த இகழ்ச்சியை ஏற்படுத்தும். இந்த தற்பெருமை உன்னுடைய நற்குணத்தை பயனற்றதாக ஆக்கி விடுகிறது.

 

அதனால்தான் பகவான் ஸ்ரீஅரவிந்தர் இந்த சூத்திரத்தில், நன்னெறிப்படி வாழ்வதில் தான் மற்றவர்களை விட உயர்ந்தவன் என்னும் எண்ணம் எப்படி நற்குணத்தின் மிகப் பெரிய பகையோ அதே போல் தர்க்க சாஸ்திரம் உண்மையின் மிகப் பெரிய பகை என்று சொல்கிறார்.

 

உண்மை தானே வெளிப்படுவது, சுமத்தப்படுவது அல்ல.

 

மெய்மை அதாவது உண்மை என்பது உள்ளங்கை நெல்லிக் கனி போல் தானாய்த் தெரிவது ஆகும். அதை உலகத்தின் மீது சுமத்த வேண்டியது இல்லை. மனிதர்களால் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட வேண்டிய தேவை மெய்மைக்குக் கிடையாது. அது தன்னில் தானாகவே இருப்பது ஆகும். மக்கள் அதைப் பற்றி என்ன சொல்கிறார்கள், அதைப் பின்பற்றுகிறார்களா என்பதன் அடிப்படையில் அது உயிர் வாழ்வது இல்லை. ஆனால் ஒரு புதிய மதத்தைப் படைப்பவருக்கு அதைப் பின்பற்றுவதற்காக பலர் தேவைப் படுகிறார்கள்.

 

எண்ணிக்கையை வைத்து மதங்கள் தம் சிறப்பை அளந்து கொள்ளட்டும். ஆனால் மெய்மையைப் பின்பற்ற ஒரு ஆள் கூட இல்லாவிட்டாலும் அது மெய்மையாகவேதான் இருக்கும். சாதாரண மனிதன் பெரிதாக பாசாங்கு செய்பவர்களால் ஈர்க்கப்படுகிறான். மெய்மை அமைதியாக வெளிப்படுகின்ற இடத்திற்கு அவன் போவது இல்லை.

 

பெரிதாக பாசாங்கு செய்பவர்களுக்கு, சத்தமிட்டுப் பிரகடனப்படுத்துவதும், விளம்பரம் செய்வதும் தேவைப்படுகின்றது. இல்லாவிட்டால் அதிக எண்ணிக்கையினாலான மக்களை அவர்களால் கவர முடியாது. ஆனால் மக்கள் என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதைப் பற்றிய கவலை இல்லாமல் செய்யப்படுகின்ற பணி, அதிகப் பிரபலமான தாக இருப்பது இல்லை. அது மக்கள் கூட்டத்தை அவ்வளவு எளிதாக ஈர்ப்பதில்லை.

 

மெய்மைக்கு விளம்பரம் வேண்டியது இல்லை. அது ஒளிந்து கொள்வது இல்லை. அதே சமயம் தன்னை பிரகடனப்படுத்திக் கொள்வதும் இல்லை. அது விளைவுகளைப்  பற்றிக் கவலைப்படாமல், பாராட்டுக்களைத் தேடாமல், பழிச் சொல்லுக்கு பயந்து ஒடாமல் உலகின் மறுப்பினால் பாதிக்கப்படாமல் உலகின் ஏற்பினால் கவரப்படாமல் தானாகவே வெளிப்பட்டுக் கொண்டு இருக்கிறது. அதிலேயே திருப்தி அடைகிறது.

 

பொய்மை என்பது உண்மையை முற்றிலும் மறுப்பதே.

 

உண்மையின் முழுமையில் இருந்து ஒரு கூறை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு அதுவே ஒரே உண்மை என்று கூறினால், அது எவ்வளவுதான் மையமாமான கூறாகவும், விரிவான கூறாகவும் இருந்த போதிலும், அது கட்டாயம் பொய்மை ஆகிவிடும். ஏனெனில் அது முழு உண்மையின் மற்ற பாகங்களை எல்லாம் மறுக்கிறது.

 

மறுக்கவே முடியாத உண்மை என்று கொண்டாடப்படும் பிடிவாதக் கொள்கைகள் இப்படிப்பட்டவையே. அவை ஒவ்வொன்றும் தான் தான் ஒரே உண்மை என்று கொண் டாடுவதால் அவை மிகவும் ஆபத்தான பொய்மை ஆகி விடுகின்றன. எல்லையற்ற, பரிபூரணமான, நித்தியமான உண்மையை மனத்தினால் எண்ணிப் பார்க்கவே முடியாது.

 

கால, இட எல்லைகளுக்கு உட்பட்ட, துண்டு துண்டான குறுகிய ஒன்றையே அதனால் எண்ணிப் பார்க்க முடியும். இவ்வாறாக மனத் தளத்தில் பரிபூரண உண்மை துண்டு துண்டான, ஒன்றுக்கு ஒன்று முரண்படுகிற பல உண்மைகளாகப் பிரிக்கப்படுகிறது. இந்தத் துண்டு உண்மைகள் எல்லாம் ஒன்று சேர்ந்து தங்களால் முடிந்த வரை மூல உண்மையை திரும்பவும் கொண்டு வர முயலுகின்றன. இந்த வகையில் அவை முழு உண்மையை மறுக்கின்றன.

 

ஒவ்வொரு கருத்தும் அல்லது கருத்துகளின் தொகுப்பும் அதற்குரிய காலத்திலும், இடத்திலும் உண்மையானது. ஆனால் அது மட்டுமே உண்மை என்று சொன்னால் அல்லது அதன் காலம் கடந்த பின்னரும் அது நீடித்தால் அது உண்மை இல்லாது போகும்.

 

உண்மையாகவே சரியானது என்றும் தவறானது என்றும் ஒன்றும் இல்லை-உள்ள ஒரே உண்மை இறைவன்தான். அவன் எல்லாவற்றையும் நினைவில் வைத்து இருக்கிறான்.

 

வாய்மையே வெல்லும், பொய்மை அல்ல. ஏனென்றால் உண்மையின் பாதை இறைவனின் பயணத்திற்காகப் பரந்து விரிந்ததாக ஆக்கப்பட்டது. இப்பாதையின் வழியேதான் ஆசைகள் அனைத்தையும் வென்ற ஞானிகள் நடந்து செல்கிறார்கள். இங்குதான் உண்மை குடியிருக்கிறது.

 

எங்கனும் இறைவனைக் காணுங்கள், தோற்றங்களைக் கண்டு அச்சம் அடையாதீர் கள். எல்லாத் தீமைகளுமே மெய்மை உருவாகி வரும் நிலையே, உண்மை வெளிப்படு வதற்கான முயற்சியே என்று நம்புங்கள். தோல்விகள் அனைத்தும் இறுதியில் பலன் தருபவனவற்றின் மறைமுகத் தோற்றங்களே என்றும், பார்வைக்கு மறைந்துள்ள ஆற்ற லே பலவீனம் எனவும், வலிகள் அனைத்தும் பெரும் ஆனந்தம் மறைந்து இருப்பதே எனவும் நம்புங்கள்; திடமாகவும், சோர்வில்லாமலும் நம்புங்கள். இவ்வாறு நம்புவீர்களா னால் இறுதியில் நீங்கள் முழு மெய்மை, முழு ஆற்றல், முழு ஆனந்தத்தைக் கண்டு அனுபவிப்பீர்கள்.

                                                            பகவான் ஸ்ரீஅரவிந்தர்.