பிரார்த்தனை.                

 

மழை, மழை, மழை,

மழை எங்களுக்கு வேண்டும்.        

மழை, மழை, மழை,

மழை வேண்டுமென்று நாங்கள் வேண்டுகிறோம். 

 

மழை, மழை, மழை,

    மழை எங்களுக்கு தேவை          

மழை, மழை, மழை,

                    மழைக்காக நாங்கள் பிரார்த்திக்கிறோம்.                ஸ்ரீஅன்னை.

 

ஆனந்தமே உலகின் ஜீவாதாரம்.

வேதங்கள் காட்டும் அடிப்படை உண்மைகள்.

 

ஆனந்தத்தினாலேயே உலகம் ஜீவித்து இருக்கிறது. நாம் ஆனந்தத்தில் இருந்தே வந்தோம், ஆனந்தத்திலேயே வாழ்கிறோம், ஆனந்தத்திற்கே முடிவில் திரும்புகிறோம் என்று வேதம் உரைக்கிறது. வளி மண்டலம் நம் உலகைச் சூழ்ந்து இருப்பது போல் இந்த ஆனந்தம் நம் உடலைச் சூழ்ந்து இருந்து தன நிரந்தரமான சாரத்தால் நமக்கு ஊட்டம் அளித்து நம்முடைய வாழ்வையும் செயல்பாடுகளையும் தாங்கிக் கொண்டு இருக்கிறது.

 

இல்லையேல் மனிதனால் சுவாசிக்கக் கூட முடியாது என்று வேதம் கூறுகிறது. இந்த உலகம் துன்பத்தால் நிறைந்தது என்ற புத்த மதக் கொள்கையைப் போல் அல்லாது, இந்த உலகம் மாயை என்ற மாயாவாதிகளின் கூற்றுக்கு மாறாக இந்த உலகம் ஆனந்தம் நிரம்பியது என்பதே வேத கால ரிஷிகள் கண்டு உணர்ந்த உண்மை ஆகும்.

 

ஆனால் கீழ் இயல்பில் நீடித்துக் கொண்டு இருந்தால், அந்த ஆனந்த நிலையை நம்மால் உய்த்து உணர முடியாது. நிறைவான ஆனந்தத்தை மனிதன் அடைய வேண்டும் எனில் அவனது ஜீவன் முழுமை பெற வேண்டும், அவனது அறிவு முழுமை பெற வேண்டும். இவ்விரண்டும் இணைந்து அவனது முழுமையான ஆற்றலை வெளிப்படுத்த வேண்டும்.

 

மனிதனுடைய முழுமையான ஜீவன் அறிவு, ஆற்றல் ஆகியவற்றைச்  சார்ந்து இருக்கும் இந்த நிறைவான ஆனந்தத்தை நோக்கிச் செல்வதே ஒட்டு மொத்த மனித குலத்தின் நோக்கமாக இருக்க வேண்டும். அத்தகைய ஆனந்தத்தை தன்னுள் கண்டு உணர்வதே, தனி மனிதனின் முயற்சியாக இருக்க வேண்டும்.

 

ஒரு ஆழமான , உயர்ந்த, பரந்த உண்மை உள்ளது.

 

இந்தப் புற உலகின் உண்மையை விட ஆழமான உயர்ந்த பேருண்மை உள்ளது. மானிட அறிவை விட மேலானான ஞானம் ஒன்று உள்ளது. அது திரை நீக்கத்தினாலும், அகத் தூண்டுதனாலும் கிடைப்பது ஆகும். மனிதனுடைய ஜீவன் தற்போதைய நிலையில் இருந்து உயர்ந்து அடைய வேண்டிய இறவா நிலை ஒன்று உள்ளது. அத்தகைய பேருண்மையையும், இறவா நிலையையும் அடைவதற்கான வழியை நாம் நாட வேண்டும்.

 

இவ்வுலகம் பொய்மைகளும், தவறுகளும் கலந்ததாக உள்ளது. அவ்வுலகம் பேருண் மையால் நிரம்பி உள்ளதால் அங்கு அனைத்தும் சரியாக இருக்கும். நம் பூவுலகிற்கும், அந்த மிக உயர்ந்த உலகத்திற்கும் இடையே பல உலகங்கள் உள்ளன. அவற்றை எல்லாம் கடந்து அந்த மிக உயர்ந்த பேருண்மையின் ஒளியார்ந்த உலகை எட்டுவதற்கு தக்க பாதையைத் தேட வேண்டும்.

 

பல பெயர் கொண்ட ஒரு இருப்பு.

 

மறை பொருளியலார்கள் கண்டறிந்த உண்மையின்படி மனிதனால் அறிந்து கொள்ள முடியாத, கால வரையறைக்கு உட்படாத ஒரு பெயரில் அடங்காத சக்தி உள்ளது. மனத்தால் எத்தனை தீவிரமாக முயன்றாலும் பிடிபடாதது அது. ஆளுமை களுக்கு எல்லாம் அப்பாற்பட்ட ஒரு இருப்பு அது. நம்முடைய ஜீவனை முழுமையாக ஈடுபடுத்தி முயன்றால் ரகசியமாக உள்ள அந்த இருப்பு கடவுளாக நமக்குக் காட்சி தரும்.

 

ஒரு பெயருக்குள் அடக்க முடியாத அந்த சக்தி, பல பெயர்கள் கொண்டதாக இருக்கிறது. அளவிட முடியாததாக இருந்தாலும் அது சாரம்- வடிவம்- ஆற்றல்- செயல்பாடு என்ற வகையில் எல்லா அளவுகளையும் உள்ளடக்கி இருக்கிறது. வர்ணிக்க இயலாததாயினும், தன்னுள்ளே பற்பல வர்ணனைகளைக் கொண்டு இருக்கிறது.

 

அந்த ஒரே கடவுள்தான், ஆதி மூலமான காரணகர்த்தா; அவரே இறுதிப் பயனாகவும் இருப்பவர். உலகங்களை உருவாக்கியவர், ஜீவனையும், உணர்வையும் உண்டாக்கி, மாந்தரையும் மற்ற உயிர்களையும் படைத்து அனைத்து உயிர்களின் பரிணாம வளர்ச்சியில் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொண்டு இருப்பவர் அவரே. அவரே ருத்திரன், விஷ்ணு, பிரஜாபதி, ஹிரண்யகர்ப்பர், சூரியன், அக்னி, இந்திரன், வாயு, சந்திரன், பிரஹஸ்பதி, வருணன், மித்திரன், போன்ற எல்லா தெய்வ வடிவங்களும் அந்த ஒரே  கடவுளின் பல்வேறு தெய்வ அம்சங்கள் ஆகும்.

 

அதிதி.

தெய்வங்களுக்கு எல்லாம் தாயாக இருக்கும் ரம்பில்லாத சக்தி அதிதி ஆவாள். மகோன்னதமான பேரொளியாக விளங்கும் அதிதியிடம் இருந்தே அனைத்தும் பிரகாசம் அடைகின்றன. நுட்பமான நோக்கில் அதிதி வரம்பிலாத பேருணர்வாக விளங்குவதையும் அறிந்து கொள்ளலாம். உணர்வின் தூல நிலையில் தொடங்கி அண்டத்தில் உள்ள எல்லா வடிவங்களுக்கும் ஆதி அவளே.

 

சாவித்திரி

சூரியனின் ஒளியே சாவித்திரி ஆவாள். மனித மனம் பரிணாம வளர்ச்சி அடைவதற்கு காரணம் சாவித்திரியே; அனைத்தையும் கடந்த பேருணர்வில் மனித மனத்திற்கு உரிய முன்று உலகங்கள் பொதிந்து உள்ளன. புலனுணர்வு, கலைநயம், அறிவுத்திறம் ஆகிய மூன்று உலகங்களை  அடுத்தடுத்து படிவங்களாக வெளிப்படுத்தும் ஆற்றலே  சாவித்திரி ஆவாள்.

 

சரஸ்வதி. 

அகத் தூண்டுதலுக்கும், வாய்மொழியாகவும் வேதங்களில் சரஸ்வதி தேவி குறிப்பிடப் படுகிறார். பிற்கால புராணங்களில் கல்விக்குரிய தேவதையாக சரஸ்வதி தேவி துதிக்கப் படுகிறார்.

 

பாரதி.

பாரதிக்கு மஹி என்ற பெயரும் உண்டு. யாகங்களில் சரஸ்வதி, பாரதி, இளா ஆகிய மூன்று தேவியரையும் வணங்கி, மூவரும் இங்கு எழுந்தருளி மானிட அறிவுக்கு விளக்கம் வழங்க வேண்டும் என்று பிரார்த்தனை செய்யும் வேத மந்திரங்கள் இருக்கின்றன.

 

தெய்வங்களை வணங்குவதால் ஏற்படும் பயன்.

 

இனிய அன்னையே, துர்க்கை, காளி, முதலிய தெய்வங்களை வணங்குவதால் ஆன்மிக நன்மை ஏற்படுமா?

அது வழிபடுகிற மனிதனின் தன்மையைப் பொறுத்தது. ஆன்மிகப் பயன் பெற அது ஒன்றும் முக்கியமானது அல்ல.

 

யோகத்தின் பல திறப்பட்ட முழுமையான உண்மையை அடைய வேண்டுமானால், உன்னுடைய ஆர்வத்தை இந்த அல்லது அந்த உருவத்துடன் சுருக்கிக் கொள்ளாமால் இருப்பது மிகவும் முக்கியமனது ஆகும். ஆனால் ஆன்மிக நோக்கில் இருந்து பார்க்கும் போது நீ யாரை வழிபட்ட போதிலும் உன்னுடைய வழிபாடு பூரண நேர்மை உடையதாகவும், உன்னுடைய அர்ப்பணம் முழுமையானதாகவும், பரிபூரணமானதாகவும் இருக்குமானால் அதன் ஆன்மிகப் பயன் ஒன்றாகத்தான் இருக்க முடியும்.

 

ஏனெனில் நீ எதை வழிபட்ட போதிலும்-சில சமயங்களில் வழிபடும் பொருளினால் ஏற்படும் தடையையும் மீறியே கூட- நீ எப்பொழுதும் பேருண்மை யையே அடைவாய். உன்னுடைய நிவேதனம் எந்தளவிற்கு நேர்மை உடையதாய் இருக்கிறதோ அந்த அளவிற்கு அடைவாய்.

 

அதனால்தான் நீ இறைவனின் எந்த மூர்த்தியை வணங்கினாலும் அல்லது எந்த குருவைத் தேர்ந்து எடுத்தாலும் உன் அர்ப்பணம் பூரண இருந்து, நீ முழுமையான நேர்மையுடன் இருந்தால் நீ உன்னுடைய ஆன்மிக இலட்சியத்தை அடைவது உறுதி என்று எல்லா மகான்களும் சொல்லி இருக்கிறார்கள்.

 

ஆனால் நீ பூரண யோகத்தில் சித்தி பெற விரும்பினால், உனது சித்தி நீ தேர்ந்து எடுக்கும் பாதைக்கு ஏற்றபடி மாறுபடும். பூரண யோகம் பயில வேண்டுமானால் எந்த வாழ்க்கையிலும் உன்னுடைய நிவேதனப் பாதையிலும் கூட நீ உன்னை  சுருக்கிக் கொள்ளக் கூடாது.... ஏதோ ஒரு ஆன்மிக இலட்சியத்தை அடைவது என்பதும் பூரண யோகம் என்பதும் ஒன்று அல்ல.

                                                ஸ்ரீஅன்னை.